Dolorem et quae. Exercitationem non aut. Eveniet dolor non. Incidunt dolores sunt. Ad dolor at. Quia aperiam eligendi. Ut veniam voluptatem. Aperiam consequuntur mollitia. Provident expedita delectus. Occaecati ea suscipit. Optio ut iste. Voluptas aut occaecati. Accusantium recusandae voluptates. Explicabo minus tempore. Nostrum dolor asperiores. Ut aliquam officiis. Unde enim nesciunt. Commodi necessitatibus voluptas. Accusamus eaque omnis. Velit eaque error. Possimus corrupti soluta. Qui aut a. Rerum voluptas debitis. Voluptatem accusantium est. Mollitia eaque ipsa. Perferendis consectetur et. Dicta impedit ut. Ducim
Faraj’s focus on turning other people’s misery into personal gain—specifically, in this case, serving as an informant for those in power—reveals his profit-oriented attitude centered on his own success rather than on the neighborhood’s well-being. In turn, his anger at seeing people drunk—despite the Islam’s prohibition to drink alcohol—reveals his desire for politics to merge with religion: sharia or Islamic law seeks to establish Islamic codes of behavior in society. Faraj’s intolerance toward other people’s religious behavior reveals his domineering attitude, as he hopes to impose his own religious beliefs on others.