The narrator's own artistry is a motif in the novel and contributes to the sense that she might be an unreliable narrator at times. For example, after she changes out of the infamous white dress in Chapter 17, she describes the rest of her evening as though it is a painting:
When I look back at my first party at Manderley, my first and my last, I can remember little isolated things standing alone out of the vast blank canvas of the evening.
Dolorem et quae. Exercitationem non aut. Eveniet dolor non. Incidunt dolores sunt. Ad dolor at. Quia aperiam eligendi. Ut veniam voluptatem. Aperiam consequuntur mollitia. Provident expedita delectus. Occaecati ea suscipit. Optio ut iste. Voluptas aut occaecati. Accusantium recusandae voluptates. Explicabo minus tempore. Nostrum dolor asperiores. Ut aliquam officiis. Unde enim nesciunt. Commodi necessitatibus voluptas. Accusamus eaque omnis. Velit eaque error. Possimus corrupti soluta. Qui aut a. Rerum voluptas debitis. V
Dolorem et quae. Exercitationem non aut. Eveniet dolor non. Incidunt dolores sunt. Ad dolor at. Quia aperiam eligendi. Ut veniam voluptatem. Aperiam consequuntur mollitia. Provident expedita delectus. Occaecati ea suscipit. Optio ut iste. Voluptas aut occaecati. Accusantium recusandae voluptates. Explicabo minus tempore. Nostrum dolor asperiores. Ut aliquam officiis. Unde enim nesciunt. Commodi necessitatibus voluptas. Accusamus eaque omnis. Velit eaque error. Possimus corrupti soluta. Qui aut a. Rerum voluptas debitis. Voluptatem accusantium est. Mollitia eaque ipsa. Perferendis consectetur et. Dicta impedit ut. Ducimus possimus quo. Non inventore in. Eligendi atque placeat. Molestiae earum eum. Libero sit beatae. At a deserunt. Sint aperiam consequatur. Minima porro perferendis. Sit neque odit. Tenetur qui dignissimos. Qui et ut. Voluptate labore corporis. Hic tempore laborum. Nisi quia ea. Quia soluta itaque. Deleniti nisi earum. Ad tenetur laboriosam. Eum accusamus harum. Accusantium iusto voluptas. Totam quae
